Twee weken geleden klonk het Paasevangelie:
“De Heer is waarlijk opgestaan!”
Dat woord is geen echo uit een ver verleden, maar een levende werkelijk
heid die doorwerkt tot op vandaag.
Pasen vormt het hart van ons geloof.
Zonder de opstanding van onze Heer zou er geen evangelie zijn,
geen vergeving, geen hoop.
Maar met Pasen staat alles in een nieuw licht.
Dat Paaslicht reikt verder dan één feestdag per jaar.
Het valt over elke zondag, over ons dagelijks leven, over de manier waarop
wij naar God, naar onszelf en naar anderen kijken.
De opstanding van de Here Jezus is Gods bevestiging van wat al eerder werd
verkondigd door Johannes de Doper:
“Zie het Lam van God, dat de zonde van de wereld wegneemt!”
Het lege graf is als het ware Gods krachtige “Amen!” op dat getuigenis.
En toch is die boodschap minder vanzelfsprekend dan zij op het eerste
gehoor lijkt.
We zingen misschien met overtuiging over Gods genade - hoe wijd en diep
die is - maar diezelfde genade ook daadwerkelijk gunnen aan anderen,
dat is soms een ander verhaal.
Want wat betekent het dat Christus de zonde van de wereld wegneemt?
Dat raakt niet alleen ons persoonlijk, maar ook de mensen om ons heen:
onze buren, collega’s, mensen met wie we moeite hebben, en ja, ook hen
die ons pijn hebben gedaan.
.
Juist in deze weken na Pasen worden wij uitgedaagd om de rijkdom van Gods
genade niet alleen te belijden, maar ook te beoefenen.
De opgestane Christus, het Lam dat de zonde droeg en de dood overwon,
nodigt ons uit om met Zijn ogen te kijken - ogen vol liefde en genade.
Vanmorgen staan we stil bij een indringende vraag:
Hoe ruimhartig zijn wij zélf als het gaat om vergeving en verzoening?
Durven we de reikwijdte van Gods genade te aanvaarden, ook wanneer die
ons uit onze comfortzone haalt?
Laten wij ons in deze dienst laten aanspreken door het getuigenis van
Johannes en ons hart openen voor het bevrijdende perspectief dat het Lam
van God ons schenkt.
Want in Zijn licht leren we niet alleen wie Hij is, maar ook wie wij mogen zijn.